4 januari 2009
Voor de tweede keer binnen een maand heeft het Europese Gerechtshof in Luxemburg Frankrijk een optater gegeven: een minpuntje waar Sarko, scheidend voorzitter van het Europese Parlement, niet trots op hoeft te zijn! De eerste klap kwam op 4 december: het Luxemburgse Gerechtshof verordende (voor de derde keer binnen twee jaar!) dat de Ministerraad van de Europese Unie de People’s Mojahedin Organization of Iran (PMOI) van de lijst met terroristische organisaties zou verwijderen, waarop deze al sedert 2002 stond.
Het betreft hier een islamitische, doch wereldlijke Iraanse verzetsbeweging, die eerder door Frankrijk met open armen werd ontvangen toen haar strijdlustige kopstukken in 1980 hier hun toevlucht zochten. Sedertdien is de beweging beschuldigd van “sektarisch”gedrag en haar charismatische voorzitter, Maryam Rajavi, werd verweten het onderwerp te zijn van “persoonsverheerlijking”, vooral in 2003, toen enkele strijdlustige personen bereid waren zich op te offeren door tegen haar arrestatie te protesteren…
Welnu, op 4 december heeft het Gerechtshof in Luxemburg voor de eerste keer in haar geschiedenis, geërgerd door de slinkse manoeuvres van het Engelse, gevolgd door het Franse kabinet, binnen 24 uur uitspraak gedaan. De historie gunde de Europese Raad niet, zoals de vorige twee keer, zachtjesaan de tijd om de PMOI meteen weer in te schrijven op de zwarte lijst!
De tweede mep werd op 17 december uitgedeeld: hetzelfde tribunaal heeft het “verzoek om uitleg” van het besluit van 4 december, door Frankrijk ingediend om tijd te winnen, niet ontvankelijk verklaard door erop te wijzen dat het geen enkele “onduidelijkheid” of “dubbelzinnigheid” opriep… En opnieuw werd de Franse Republiek veroordeeld tot betaling van de kosten: Kouchner, die met deze zaak is belast, mag blij zijn!
Om in Europa als terrorist geclassificeerd te worden is een nationaal gerechtelijk besluit van een lidstaat verplicht. Zo is de PMOI in 2002 geclassificeerd als terroristische organisatie op verzoek van minister van Buitenlandse Zaken Jack Straw, op basis van een besluit van de Britse justitie. Met als reden het regime van de mullahs ter wille te zijn, echter volgens sommige beschuldigingen wegens commercieel gewin… Maar na vijf jaar verwoede strijd tussen Home Office en House of Lords is de naam van de PMOI uiteindelijk in juni 2008 in Engeland gezuiverd.
Het Franse gouvernement heeft dus die plaats weer ingenomen en de Mojahedin op 15 juli 2008 weer op de Europese lijst laten zetten. Op gezag van een open onderzoek tegen hen door de antiterroristische rechter Bruguière… Een onderzoek dat destijds echter uitliep op een fiasco, met als hoogtepunt de vangst in Auvers-sur-Oise in juni 2003 (nét na een lucratief bezoek van Villepin aan Teheran): 180 arrestaties, en bijna net zoveel onmiddellijke invrijheidsstellingen door het gerechtshof; vijf maal oplegging van huisarrest, stuk voor stuk ongeldig verklaard door het gerecht; 24 personen waar nog altijd een onderzoek tegen loopt, dat echter volkomen vastgelopen is ondanks een hernieuwde financieringspoging in 2007. Nogmaals bravo!
Destijds kon rechter Bruguière terecht de inschrijving op de Europese lijst gebruiken als duidelijk motief voor dit onderzoek. De slang bijt in zijn eigen staart: heden ten dage wordt zijn slecht onderbouwde dossier door Frankrijk aangevoerd om de Mojahedin weer opnieuw te plaatsen op genoemde lijst. Als dat geen vicieuze cirkel is, lijkt het er veel op.
Welnu, na de laatste juridische spitsvondigheden staan er levens op het spel: het plaatsen van de Mojahedin op de Europese lijst van terroristische organisaties wordt door het Iran van de mullahs aangegrepen om militanten ter dood te veroordelen en te executeren…
David Fontaine
Vertaling artikel uit het satirische Franse weekblad “Le Canard enchaîné” van 31 december 2008
Le Canard Enchaîné is een satirisch blad dat iedere week in Frankrijk verschijnt.
Elk facet van de Franse samenleving wordt kritisch gevolgd en becommentarieerd.
De naam betekent "de Geketende Eend", maar het Franse woord "canard" betekent ook "krant." Het blad is in 1915 opgericht door het echtpaar Maurice en Jeanne Maréchal, als voortzetting van het blad "l'Homme Libre"van Georges Clemenceau dat, na een verschijningsverbod door de regering, werd omgedoopt in l'Homme Enchaîné.
Bij le Canard Enchaîné zegt men:
"la liberté de la presse ne s'use que quand on ne s'en sert pas ", vrij vertaald:
"persvrijheid slijt als men niet voortdurend de boel onder druk zet".
Aan een dergelijke onafhankelijke periodiek welke niet aan de leiband loopt van politiek en economie blijft in ons land grote behoefte bestaan.
Zie ook: http://www.volkskrantblog.nl/bericht/211640
De acht pagina's die de Canard telt worden gevuld met nieuws, humor en satire, strips en besprekingen van literatuur, theater, opera en films. Verder neemt de krant zijn slogan serieus en schrijft over alle publieke schandalen in Frankrijk (en daarbuiten). De krant is niet verbonden met enige politieke of economische groep, maar schrijft wel vanuit een overwegend links standpunt. De Canard bevat geen advertenties, wat overigens bij meer Franse kranten het geval is.
De Canard wordt gepubliceerd door Les Éditions Maréchal - Le Canard Enchaîné (vernoemd naar de oprichters), waarvan Michel Gaillard de directeur is. Hoofdredacteuren zijn sinds 2004 Claude Angeli en Erik Emptaz.
http://www.canardenchaine.com/
| Bestand | Bestandsgrootte |
|---|---|
 Le_Canard_enchaine-EU_LIST_31dec2008.pdf | 117 Kb |
